شاگردان آیتاللَه سید احمد کربلایی
- عارفِ کامل، مرحوم حضرت علامه آیتاللَهالعظمی حاج سید علی قاضی قدّساللَهسرّه؛
- مرحوم آیتاللَه سید جمال الدین گلپایگانی رحمةاللَهعلیه؛
- مرحوم سید محمدکاظم عصار رحمةاللَهعلیه.
جایگاه علمی و معنوی آیتاللَه سید احمد کربلایی
ایشان از اَعاظم فقهای شيعۀ اِماميّه و از اَساطين حكمت و عرفان الهى بوده است. امّا در حكمت و عرفان همينبس كه پس از رحلت مرحوم عارفِ بىبديل و حكيم، مربّى و مدرّسِ وحيد، و فقيه عاليقدر، حضرت آيتاللَهالعظمی آخوند ملّا حسينقلى همدانى رضواناللَهعليه، در نجف اشرف با عديل و همرديف خود مرحوم حاج شيخ محمّد بهارىّ، در ميان سيصد تن از شاگردان آن مرحوم، از مبرّزترين شاگردان، و از اساتيد وحيد اين فنّ بودهاند؛ و پس از مهاجرت آيتاللَه بهارىّ به همدان، يگانۀ عالَم اخلاق و مربّى نفوس و راهنماى طالبانِ حقيقت در طىّ راه مقصود، و ورود در سُبُل سلام و ارائۀ طريق لِقاى حضرت احديّت، و سير در معارج و مدارج كمال نفس انسانى، و ايصال به كعبۀ مقصود، و حرم معبود بوده است.
شرح فضائل ایشان از وصف خارج است؛ در ميان علماى نجف اشرف و خواصّى كه با وى رفت و آمد داشته اند، اين مطلب معلوم [است] و از مسلّميات اهل فنّ بهشمار مىآيد. (توحید علمی و عینی، ص17) ایشان در فقاهت و تفوّق علمى در حدّى بود كه ميرزاى شيرازى كوچك، مرجعيت او را پس از خود امضاء و تقرير نموده بود و مردم را به او احاله مىداد. در مجلس درس او، بزرگان حوزۀ نجف و فحول اَعاظم و اَكابِر حوزه شركت مىنمودند. و گويند: «هيچ فقيه و عالمى را قدرت مقابله و بحث علمى و مناظره با او نبود؛ و در خطابه و كيفيت اقامۀ حجّت و دليل، از نوابغ علم و منطق شمرده مىشد؛ بهطورىكه همگى به اعتلاء و تفوّق علمى او اذعان و اعتراف داشتند. و در عرفان و سيرِ مراتب سلوك و تزكيه نفس، در ميان سيصد تن از شاگردان مرحوم آخوند ملّا حسينقلى همدانى رضواناللَهعليه مشارٌ بالبنان بود و از شاخصترین آنها بهشمار میآمد.(مهرتابناک، ص32)
علّامه طباطبايى رضواناللَهعليه در شرح فضائل ایشان مینویسند:
آقاى آقا سيد احمد كربلايى اخيراً در بوتۀ تربيت و تهذيبِ مرحوم آيةالحقّ و استاد وقت، شيخ بزرگوار آخوند ملّا حسينقلى همدانى قدّساللَهسرّه العزيز قرار گرفته و ساليان دراز در ملازمتِ مرحوم آخوند ملّا حسينقلى همدانى قدّساللَهسرّه العزيز بوده؛ و از همگان گوى سبقت ربوده؛ و بالاخره در صفّ اوّل و طبقۀ نخستين تلامذه و تربيتيافتگان ايشان مستقرّ گرديده؛ و در علوم ظاهرى و باطنى، مكانى مكين و مقامى امين اشغال نمود. و بعد از درگذشت مرحوم آخوند، در عتبۀ مقدّسۀ نجف اشرف اقامت گزيده و به درس فقه اشتغال ورزيده؛ و در معارف الهيه و تربيت و تكميل مردم، يد بيضا نشان مىداد. جمعى كثير از بزرگان و وارستگان، به يُمن تربيت و تكميل آن بزرگوار، قدم در دايرۀ كمال گذاشته و پشت پا به بساط طبيعت زده؛ و از سُكّاندار خُلد و مَحرمان حريم قُرب شدهاند. كه از آن جمله است: سيد اجلّ، آيۀ حقّ و نادرۀ دهر، عالمِ عابد، فقيهِ مُحَدِّث، شاعر مُفلِق، سيد العلماء الربّانيين، مرحوم حاج ميرزا على قاضى طباطبايى تبريزى رضواناللَهعلیه. (مهرتابان، ص23)
از دیگر شاگردان ایشان میتوان به مرحوم آیتالله سید جمال الدین گلپایگانی و مرحوم سید محمدکاظم عصار رحمةاللَهعلیهم اشاره نمود.